Friday, April 10, 2009

நானும் என் சாத்தானும்!

கடந்த 8ம் தேதி பங்குனி உத்திரம். அதிகாலை 1.30 மணியளவில்..

"ஏலே.. எழுந்திரு.. நேரமாயிடுச்சு. சீக்கிரம் கிளம்பு.. அப்பா ஏசிகிட்டுயிருக்கு. " அம்மா சொல்ல..

வேகமாக எழுந்து பல்துலக்கி, கடமைகளை முடித்துவிட்டு, வேஷ்டி, சட்டை அணிந்து 15 நிமிடத்தில் கிளம்பி விட்டேன்.

'அந்த வீட்டில் பழங்கள் இருக்கு போய் பஞ்சாமிர்தம் போடு. போ' அப்பா சொல்ல..

வேகமாக பக்கத்தில் எங்களுக்கு சொந்தமான இன்னொரு வீட்டிற்கு ஓடிப்போய் பழங்களை வெட்ட ஆரம்பித்தேன். மா, வாழை, மாதுளை, திராட்சை, அன்னாசி, கொய்யா, ஆப்பிள், ஆரஞ்சு, கற்கண்டு, தேன், பேரிட்சை போன்றவற்றை சேர்த்து ஒரு குவளை இட்டு கைகளால் கசமுசவென பிசைந்துவிட்டு 'பஞ்சாமிர்தம் ரெடி' என்றேன்.

அதற்குள் டாட்டா சுமோ வந்துவிட, 'சரி, சரி போய் வண்டியில் எல்லாவற்றையும் ஏற்று' என்று கமெண்ட் வந்தது. அனைத்து பொருட்களையும் வண்டியில் ஏற்றியதும் அப்பா, அம்மா, நான், என் மனைவியார், என் வாரிசு மற்றும் எனது நண்பர் ஒருவருடன் வண்டி கிளம்பும்போது சரியாக 2.45 இருக்கும். சரியாக இரண்டு மணி நேரம் பயணம். எங்களுக்கு சொந்தமான எங்கள் குலதெய்வமான ஆனைமேல் அய்யனார் (சாஸ்தா) கோவில் (பேச்சு வழக்கில் சாத்தான்கோவில்) வந்துவிட்டது.

DSC03154

(கேமரா கொண்டு போகாததால் சும்மா ஒரு இயற்கைக்காட்சி : ஆனா இது எங்க ஊருதான்..)

மிகப்பெரிய குளத்தின் கரையில் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் விழுதுகளுக்கு நடுவே யானையின் மேல் கம்பீரமாக பயமுறுத்தும் மீசை, அரிவாளுடன் அய்யனார் அமர்ந்திருந்தார். அவரை சுற்றி கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை வயல்வெளிகள். அதிகாலை நேரமேன்பதால் குளிர்காற்று அடித்துக் கொண்டிருந்தது. டாட்டா சுமோவை ஒரு வயல்வெளியின் ஓரத்தில் நிறுத்திவிட்டு அனைத்து பொருட்களையும் இறக்கி வைத்தோம். கருங்கல்லால் அடுப்பு தயார் செய்து பானை வைத்து 'பொங்கல்' வைக்க அம்மா தயார் ஆகினார். அபிஷேகத்திற்கு அப்பா தயாரானார். நானும் என் நண்பரும் நாங்கள் கொண்டுவந்த இரண்டு ஆடுகளை வதம்செய்ய தயாரானோம்.

அடுத்த ஒரு மணிநேரத்தில் அனைவரின் வேலைகளும் முடிந்துவிட, பால், மோர், தயிர், தேன், இளநீர், திருநீர், மஞ்சள், குங்குமம், சந்தனம், சவ்வாது, பஞ்சாமிர்தம் போன்றவற்றால் அய்யனார் குளித்து பூமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு பொங்கல், அசைவம் படைக்கப்பட்டு அழகாக காட்சிக்கொடுக்க குடும்பத்தோடு வணங்கினோம். பிறகு அரைமணிநேரம் ஓய்வு எடுத்துவிட்டு பிறகு வந்ததைபோல் திரும்ப வீடு வந்தோம். மனதிற்கு நிறைவான ஒரு கோவில் பயணம்.

நாகரிக காலத்தில், இயந்திர வாழ்க்கையில் பலருக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் கோவிலுக்கு செல்வதற்குக்கூட நேரமில்லை. தமிழகத்தின் தென்மாவட்ட மக்கள் எத்தனை கோவிலுக்கு சென்றாலும் எல்லோருக்கும் அவர்களுக்கென்று ஒரு கோவில் இருக்கும். அதுதான் சாஸ்தா கோவில். ஆயிரம் கடவுள்கள் இருந்தாலும் ஒருவனுடன் எந்த சூழலிலும் அவனுக்கு துணையாக அவன் மறந்தாலும், வராமலே போனாலும், அவன்கூடவே அவனுக்காகவும் அவன் குடும்பத்திற்காகவும் வாழ்நாள் முழுதும் துணைநிற்பது அவனது சாஸ்தா மட்டும்தான்.

.

Friday, April 3, 2009

"தீ" எங்களுக்கு சாதாரணம்!

சென்ற ஞாயிற்றுகிழமை காலை 11 மணியளவில் சென்ட்ரல் ரயில் நிலையத்தின் உள்ளே 'ஹிக்கிம் பாதம்ஸ்' மேலே திடீரென மின்கசிவு ஏற்பட்டது. அது உடனே கண்டுபிடிக்கப்பட்டு தீ விபத்தாக மாறுவதற்குள் கட்டுபடுத்தப்பட்டது. இதற்கிடையில் அது தீ விபத்தாக மாறகூடாது என்பதற்காக தீயணைப்பு துறைக்கு தகவல் கொடுக்கப்பட்டது.
தகவல் கொடுத்து சரியாக நான்கு நிமிடங்கள்கூட இருக்காது. முழு வேகத்துடன் எச்சரிக்கை மணியோசையுடன், மாற்றுபாதைக்காக போர்டிகோ முன் வைக்கப்பட்டிருந்த தடுப்பு சுவரை உடைத்துக்கொண்டு வேகமாக உள்ளே வந்து வண்டி நின்றது. வண்டியின் வேகம் கூட குறையவில்லை அதற்குள் அதனிள் இருந்து வேகவேகமாக வீரர்கள் குதிக்க,இரண்டு நபர்கள் மின் கசிவு ஏற்பட்ட இடத்தை நோக்கி ஓட,மற்ற வீரர்கள் அடுத்த சில விநாடிக்குள் எல்லா உபகரணங்களையும் தயார்செய்து மின்கசிவு ஏற்பட்ட இடம்வரை தண்ணீர் பைப் இணைத்து தண்ணீரை பீய்ச்சீ அடிக்க தயாராகிவிட்டனர்.

முன்னே சென்ற இருவரும் தண்ணீர் தேவையில்லை என்று கூறியதும் அனைத்தையும் எடுத்த வேகத்திலே திரும்ப வைத்தனர்.இது அவர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியமான ஒன்று.வண்டியை ஓட்டி வந்த டிரைவர் ஈரமான யூனிபார்ம் போட்டிருந்தார். 'ஏன் சார் என்னாச்சு?' என்ற‌தற்கு 'டுயூட்டி முடிந்துவிட்டது. அதான் யூனிபார்மை துவைத்து குளித்து கொண்டிருந்தேன். டுயூட்டியில் இருந்த டிரைவர் தலைவலி என்று மாத்திரை வாங்க மெடிக்கல் போயிருந்தார். அதற்குள் போன் வர அப்படியே டிரஸை போட்டுவிட்டு வந்துவிட்டேன். யூனிபார்ம் நனைந்திருந்தால் என்ன? காய்ந்திருந்தால் என்ன? எப்படியும் நனையரதுதானே எங்க வேலை!' என்று நகைத்தவாறே வண்டியை நகர்த்தினார்.


இவர்களிடம் எனக்கு பிடித்தது; தீ என்பது மட்டும்தான் குறிக்கோளே தவிர அதற்கிடையில் இருந்த போக்குவரத்து நெரிசல், தடுப்பு சுவர், இவர்களை வரவேற்க நிற்கும் ஊழியர்கள்,இவர்களிடம் சம்பவத்தை விளக்க நிற்கும் அதிகாரிகள், வேடிக்கை பார்க்கவந்து இடஞ்சல் செய்யும் பொதுமக்கள் போன்றவர்கள் அல்ல. இவர்கள் அனைவரை பற்றியும் சிறிதள‌வுகூட தனது எண்ணங்களில் இடம் கொடுக்காமல் வேகமாக செயல்பட்டது.
இவர்களுக்காக வருந்துவது; தீயணைப்புக்கு மட்டுமல்லாமல் அனைத்துவிதமான மீட்பு பணிக்காகவும் பயன்படுத்தப்படும் இவர்களின் சம்பளவிகிதம் மற்ற யூனிபார்முகளோடு ஒப்பிட்டால் மிகமிக குறைவு என்பதுமட்டும் மனதிற்கு வருத்தமளிக்கிறது.


.

Monday, March 30, 2009

“சல்யூட்” -- நமது கடமை.

இந்திய நாட்டை காப்பதற்காக தனது உயிரை துச்சமென மதித்து எதிரிகளையும், தீவிரவாதிகளையும் சல்லடையாக்கும் ‘சீருடை பணியாளருகளுக்கு’ நாம் என்றுமே கடமைப்பட்டிருக்கிறோம். நாம் இங்கு அமைதியாக சுதந்திரமாக வாழ்வதற்கு அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் உயிரை பணயம் வைத்து பணியாற்றுகிறார்கள்.

அவர்கள் இராணுவம், எஸ்.பி.ஜி., என்.எஸ்.ஜி., சி.ஆர்.பி.எப்., பி.எஸ்.எப்., சி.ஐ.எஸ்.எப்., ஆர்.பி.எப்., ஆர்.பி.எஸ்.எப்., மற்றும் மாநில காவல்துறைகள் என்று பல பிரிவுகளில் நமக்கு பாதுகாவலாக விளங்குகின்றனர்.

25CA6SKHUCCAEO29SLCA8QIS5VCAOO6QE4CAYOCLI1CA6NALYVCAR7ZBHFCAQC3HGDCAMD3DDACA9TSE2ZCAD87P0XCADMR6E0CAV0A4VMCAFPYJQHCAQZ1TR2CAF5OJ6QCAQ8T6RWCAPM4CRNCAN1M3KJ

இவர்கள் நமது நாட்டில் உள்ள வி.ஐ.பிகளுக்கும் பாதுகாப்பு அளிக்கின்றனர். இவ்வாறு பாதுகாப்பு அளிக்க மத்திய உள்துறை அமைச்சர் தலைமையில் ஒரு கமிட்டி செயல்பட்டு வருகிறது. அதில் எடுக்கப்படும் முடிவு பொறுத்து வி.ஐ.பிகளுக்கு பாதுகாப்பு அளிக்கப்படும். இவர்கள் நான்கு பிரிவுகளில் வி.ஐ.பிகளுக்கு பாதுகாப்பு அளிக்கின்றனர்.

1. இசட் ப்ளஸ் (z+) :

இசட் ப்ளஸில் இரண்டு பிரிவு.

i. எஸ்.பி.ஜி. பாதுகாப்பு: [சிறப்பு பாதுகாப்புப்படை]

இந்திய நாட்டின் முன்னாள், இன்னாள் பிரதமர், ஜனாதிபதி மற்றும் அவரது குடும்பத்தினர்களுக்கு பாதுகாப்பு அளிப்பர்.

ii. என்.எஸ்.ஜி. பாதுகாப்பு: [தேசிய பாதுகாப்புப்படை]

கவர்னர், மத்திய உள்துறை அமைச்சர், பிரதமரின் தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர், முதல்வர், முன்னாள் முதல்வர்கள் ஆகியோர்களுக்கு இப்படை வீரர்கள் பாதுகாப்பு அளிப்பர். இவர்கள் ‘கருப்பு பூனை படை’ என்றும் அழைக்கப்படுவர்.

2. இசட் (Z) :

இசட் பாதுகாப்பு பிரிவில் சி.ஆர்.பி.எப். வீரர்கள் பாதுகாப்பு அளிக்கின்றனர். முக்கிய மத்திய அமைச்சர்கள், தீவிரவாதிகளால் மிரட்டல் விடப்பட்ட கட்சித் தலைவர்கள், முக்கிய என்கவுண்டர்களில் பணியாற்றிய காவல் துறை அதிகாரிகளுக்கு இவர்கள் பாதுகாப்பு அளிப்பர்.

3. ஒய் (Y) :

ஒய் பாதுகாப்பு பிரிவில் மாநில போலீஸார் பயன்படுத்தபடுவர். மிரட்டல் உள்ள அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகளுக்கு பாதுகாப்பு அளிப்பர். இவர்களுக்கு துப்பாக்கி ஏந்திய இரண்டு காவலர்கள் நியமிக்கப்படுவர். இவர்கள் வீட்டிலும் போலீஸார் பாதுகாப்புக்கு பணி அமர்த்தப்படுவர்.

பிரபலமான நீதிபதிகள், ஓய்வு பெற்ற நீதிபதிகள், முக்கிய நடிகர்கள், இயக்குனர்கள்,விளையாட்டு வீரர்கள் ஆகியோர்களுக்கும் இப் பிரிவினர் பாதுகாப்பு அளிப்பர்.

4. எக்ஸ் (X) :

அந்தந்த மாநில உள்துறை செயலாளர் தலைமையில் இப்பிரிவு இயங்கும். முக்கிய பிரமுகர்களுக்கு அவர்கள் தொழில் ரீதியாக எதிரிகள் இருந்தால் அவர்களுக்கும், சம்பந்தப்பட்டவர்கள் கோரிக்கைகள் உண்மையானதா என உளவு பிரிவு ஆராய்ந்து அறிக்கை சமர்பிக்கப்பட்டால் அதன் பிறகு பாதுகாப்பு அளிக்கப்படும்.

இவ்வாறாக சிறப்பாக பணியாற்றும் இவர்களை போன்ற அனைத்து சீருடைப்பணியாளர்கள் அனைவரும் ஒட்டு மொத்தமாக பாதுகாப்பு பணியில் ஈடுபடுத்தப்படுவது தேர்தல் பணிக்காக.

YLCAU3HKH0CABC6ENXCAGDSXKDCAUMVQAYCA0GFXRQCAJOQHUDCA1R05TACA750L74CAATGWHKCAD75QQJCAILLP67CA837OHLCAB11M6ECAHHOHCBCA90NRQ6CAW5Q1TNCA2H6FLFCALGOBFDCA54VE12

தேசத்திற்காக 'சல்யூட்' செய்யும் இவர்களை நாம் “சல்யூட்” செய்ய‌ கடமைப்பட்டிருக்கிறோம்.

ஜெய்ஹிந்த்!.

Thursday, March 26, 2009

"இறுதியாய் ஒரு க‌டித‌ம்".

என் காதல் ஜென்மத்தில்

நாட்களை நகர்த்தும்

என் விழியான காத‌லிக்கு

இரக்கம் காட்ட‌

இறுதியாய் ஒரு கடிதம்!

நம்பிக்கையின்நரம்பை நருக்கென இழுத்தவளே...

உன் மவுனத்தால் என் மனது மெதுமெதுவாய்

வலிக்கு உட்படும் என்பதனால் சீற்றத்தால்

ஒரேயடியாய் சிதற‌செய்தாயோ...

'கல்நெஞ்சகாரியே' என்றதனால்

எவ்வளவு இறங்கியும் இரக்கமே இல்லாமல்

எட்டி உதைத்தாயோ?

நீ இல்லாத துயரத்தை சுமக்க முடியாமல் சுமக்கிறது நிமிடங்கள்...

கலங்காமல் இருக்க‌ கண்மணிகள் வேண்டும்..

உயிரோடு ஒட்டாமல் ஒட்டுசுவராய்

ஏன் விலகுகிறாய்?

வா... வந்து ஒட்டிவிடு...

உன் பிரிவில் உருகுலையும்

என் உள்ளத்திற்கு உயிர்கொடு...

உனது உள்ளத்தில் ஏங்கேனும்

ஒரு மூலையில் அணு அளவாவது

என் காதல் ஒட்டியிருந்தால்...

எனை சுற்றி இருக்கும்

துன்ப‌ க‌ட‌லில் விழ‌ தொங்கிக்கொண்டிருக்கும்

என்னை தாங்க‌

கைசேர்த்து வா...

இல்லையென்றால்...

எழுத தெரிய‌வில்லை...

ஒரே வ‌ரியில்...

"இறுதியாய் ஒரு க‌டித‌ம்".

Monday, March 23, 2009

காசு கொடுப்ப‌தாக இருந்தால் முத‌ல்லேயே சொல்ல‌க்கூடாதா?...சார்!

வேலை என்று வரும்போது கடமை தவறாமல், செய்கிற வேலைக்கும், என் மனசாட்சிக்கும் துரோகம் செய்யக்கூடாது என எண்ணுவேன். இதுதான் என் பாலிஸி.

இது எதற்காக என்றால் நான் டியூட்டியில் இருக்கும்போது எந்த ஒரு பொருள் அல்லது சாப்பாடு வாங்கினாலும் அதற்குரிய பணத்தை கொடுத்துவிடுவேன். எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும் இலவசமாகவோ, சலுகை பெறவோ எண்ணமாட்டேன். எப்பொழுதும் பொருட்களை வாங்கி முடித்ததும் பணத்தை கொடுப்பேன். ஆனால் இப்பொழுது பணத்தை எடுத்து கையில் வைத்துக்கொண்டுதான் பொருட்களை தேர்வு செய்யவோ, சாப்பிடவோ செய்வேன். இம்மாற்றத்திற்கு ஒரு சம்பவம்தான் காரணம்...

சென்னை, பார்க் ரயில் நிலையம்., நானும் எனது நண்பரும் டியூட்டியில் இருந்தபோது ப்ளாட்பார நடுவில் இருக்கும் டீ கடைக்கு சென்றோம். இருவருக்கும் பால் ஆர்டர் கொடுத்தோம். 'தருகிறேன் சார்!' என்றவன் மற்ற எல்லோருக்கும் கொடுப்பதில் அதிக கவனம் செலுத்தியவன் எங்களை கண்டுகொள்ளவே இல்லை..

எனக்கு சற்று கோபம் வர..
'தம்பி.. தரப்போறியா? இல்லையா?.. என்றேன்.

'இதோசார்!'

என ஆளுக்கொரு டம்ளரில் பால் ஊற்றித் தந்தான். இருவ‌ரும் வாங்கி பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்தோம். ட‌ம்ள‌ரை அருகில் உள்ள‌ குப்பைத்தொட்டியில் போட்டுவிட்டு ப‌ர்சை எடுத்து 10ரூபாய் நோட்டை எடுத்து அவ‌னிட‌ம் நீட்டினேன்.

'இந்தாப்பா.. சில்ல‌ரையாவ‌து சீக்கிர‌ம் கொடு..'

'என்ன‌ சார்! காசு கொடுப்ப‌தாக இருந்தால் முத‌ல்லேயே சொல்ல‌க்கூடாதா?'

'ஏம்பா? எத‌ற்கு?..'

'இல்ல‌ சார்! ந‌ல்ல‌ பாலா த‌ந்திருப்பேன் சார்..'

'அட‌ப்பாவி! அப்ப‌ இப்போது என்ன‌டா த‌ந்தாய்?'

'ஸாரி சார்! காலையில‌...தீஞ்சுபோன‌...ஸாரி சார்!!?.' என்று த‌லையை சொரிந்தான்.

அவ‌னை அப்ப‌டியே தீய்ச்சி விட‌லாம் என‌ கோப‌ம் வ‌ந்தாலும் அவ‌ன் என்ன‌ செய்வான்?.. என.. ஒரு பெரிய‌ கேள்விகுறியோடு நானும், என் ந‌ண்ப‌ரும் அவ்விட‌த்தை விட்டு ந‌க‌ர்ந்தோம்.

.

Tuesday, March 17, 2009

“கிலோக்கணக்கில்..!”

அபிநய சுடரே..

அத்தையின் மகளே..

புத்தாடை புனைந்தால் போதாது,

 

வான் மழை பொழிய

வாழ்வில் வளம்பெற

பூமி ஆனந்தவிழாவாக

மாற..

 

இதழ் சுவைக்கும் இனிப்புகளோடும்,

இதயம் சுவைக்கும் மனித நேயத்தோடும்,

காதலை பங்கிட்டு, இந்த நாள்

இதய திருவிழா நாளாக

ஆண்டு கணக்கில்

என்

ஆழ் மனதில் படிய..

 

சோர்வான நிமிடங்கள்

உன் பட்டாசு புன்னகையால் சிதற

என் மனதில்

மகிழ்வு பொங்க வா...

என் காதலியே வா...

வந்து புன்னகைத்துவிடு...

VSCAQ70OJPCAMX03YPCAW9D5FRCAX36DXZCA1E1CQUCAEZYRR2CAIGJT1BCAO20PZSCAO1D2IWCALT93U9CABN3IWZCABWZLQ1CA3MR8D4CA8TZT3DCAMNZB0CCAAC6KNMCASF5SNMCANJOE3ZCAQ45ZLF

 

கொஞ்சமல்ல

“கிலோக்கணக்கில்..!”

.

Saturday, March 14, 2009

ஹி இஸ் கிரேட்..!

சென்னை பெருங்குடி ரயில் நிலையம்: இரவு 08.35மணி.

நேரம் அதிகமாகி விட்டதால் ப்ளாட் பாரத்தில் சரியாக சொன்னால் என்னையும் சேர்த்து 6 பேர் இருந்தோம். நான் பணி முடிந்து வீட்டிற்கு செல்ல ரயிலுக்காக காத்திருந்தேன். அப்போது ஒரு நபர் ப்ளாட்பாரத்தின் கடைசி ஓரத்தில் இருந்து நடுவிற்கு நடந்து வந்தார். அவர் பக்கத்தில் வரவர அவர் பக்கம் என் கவனம் திரும்பியது.

நல்ல உயரம், அழகான உடல்வாகு, ‘போலீஸ்கட்’ ஹேர் ஸ்டைல், பேண்ட் புல்கேண்ட் சர்ட், ‘டக்’ பண்ணி பார்ப்பதற்கு அழகாக இருந்தார். வேகமாக நடந்து வந்த அவர் ப்ளாட்பார நடுவில்.. ஓரளவுக்கு எனது பக்கத்தில் வந்து நின்றார். பக்கத்தில் நான் செல்போன் பேசி கொண்டிருந்தேன். என்னை கவனித்து கொண்டிருந்த அவர் நான் போனை வைத்ததும்..

‘எக்ஸ்கியுஸ்மீ சார்’ என்றார்.

‘எஸ்!’.

‘08.33 வண்டி போய்விட்டதா சார்?’

‘அதற்காகத்தான் நானும் வெயிட்டீங்.’

‘ஓ.. தேஇங்க் யூ சார்.. போயிருக்கும் என்று வேகவேகமாக வந்தேன்’

‘தினசரி இந்த வண்டிக்குதான் வருவீங்களா’

‘இல்ல சார் வெள்ளிகிழமை தோறும் வருவேன்’ என்றார்.

என்னிடம் பேசி முடித்தவுடன் கையில் இருந்த செல்போனை எடுத்து டயல் செய்தார். அவர் நம்பர் டைப் பண்ண ஒவ்வொரு நம்பரையும் செல்போன் திரும்பி சொன்னது. போன் பேசி முடிந்ததும் அமைதியாக அங்கும் இங்கும் வேடிக்கைப் பார்த்து கொண்டிருந்தார். ரயில் வந்து நிற்கவும் நேராக நடந்து சென்று வண்டியின் சைடில் தாளம்போட்டவாறே வாசல் வந்ததும் ஏறி அருகிலுள்ள சீட்டில் அமர்ந்தார்.

நானும் அருகில் அமர்ந்தேன்.மறுபடியும் செல்லை எடுத்து யாருக்கோ டிரை பண்ணிவிட்டு வைத்துவிட்டார். பிறகு ஜன்னல் வழியே பார்த்துக்கொண்டவந்த அவர் அவ்வப்போது உள்ளே பேசும் நபர்களையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். ‘பார்க் டவுண்’ வந்ததும் மெதுவாக வாசல் அருகே வந்து இறங்கி ப்ளாட்பாரத்தின் ஓரத்தில் நின்றார்.[எல்லோரும் போவதற்கு வழிவிடுவது போல..] ‘என்னசெய்ய போகிறார்?’ என நானும் ஓரமாக நின்றேன். சிறிது நேரத்தில் அவர் நடக்க ஆரம்பித்தார். நான் அவர் அருகில் சென்று ‘ஏன் சார் யோசித்து நடந்து வருகிறீர்கள்?” என்றேன்.

‘ஸாரி சார்! எனக்கு கண் தெரியாது!’ என்றார். மனதிற்குள் “திக்” என்றது. எப்படி சார்.. ‘ஸ்டிக்’ இல்லாமல்.. என்றதற்கு... ‘பழகிவிட்டது சார்.’ என்றுகூறி விட்டு மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தார்.

அவரை திகைத்து பார்த்து கொண்டிருக்கும் போதே என் மனதில் அவரைப்பத்தி ஒரு ‘ப்ளாஸ்பேக்’ ஓடியது...

1.படியேறும் வரை அமைதியாக வந்துவிட்டு நேர்நடையாக வந்தது.,

2.அருகில் நபர் இருப்பதை உணர்ந்து பேசியவிதம்.,

3.செல்போன் டையல் செய்யும் எண்ணை திருப்ப சொன்னது.,

4.ரயிலில் நேராக ஜன்னல் வரவும் தாளம் போட்டுகொண்டே வாசலில் ஏறியது.,

5.தன்னை காட்டிகொள்ளக்கூடாது என்பதற்காக பிறர் பேசுவதை வேடிக்கை பார்ப்பதுபோல் நடந்தது.

IZCA18J0TPCANXJU48CA961TQJCAR22TFLCAHTRRYMCA3B978WCA0O9WVQCA92YD4PCALWFBEQCAQBCBJCCAWWCS59CAO0H4DVCAZ72O33CAH9VH3NCAE6EPSVCADH0VAACAJIECEOCAXVBYW4CAF20ZHS

தன்னிடம் உள்ள குறையை வைத்து பிறரிடம் அனுதாபம் பெறுபவர்களிடையே, தன் குறையை பொருட்படுத்தாமலும், வெளிகாட்டாமலும், செல்லும் இந்நபரை என்ன சொல்வது?...

ஹி இஸ் கிரேட்...!